Tuesday, April 10, 2012

எனக்கான கனவுகள் எனக்கு வந்ததே இல்லை ...!

எனக்கான கனவுகள்
எனக்கு வந்ததே இல்லை ...
என்னை சுற்றி இருப்பவர்கள்
எனக்கான கனவுகள் காண்கிறார்களாம்..
சொல்கிறார்கள் ..


எனக்கான கனவுகள்
என்னில் வருவதற்காக
இன்று வரை காத்திருகிறேன்..


ஆசைகள் இருந்தும்
கனவுகள் வருவதில்லை ..
தங்க கூண்டுக்குள்
சிறைப்பட்ட குயில் எப்படி சந்தோசமாய் பாடும் ..

என்ன வேடிக்கை இது ?
அவர்கள் மற்றவர் கனவுகளை சுமந்ததர்காக
என்னை அவர்கள் கனவுகளை சுமக்க சொல்கிறார்கள் ..

எனக்கான எனது கனவுகள்
இன்று வரை
எனது மனதின் அடியில்
சிறைபட்டு விடுதலைக்காக
காத்திருகிறது ...

எனது கனவை
அடுத்தவர் தோளில்
சுமத்தி வைக்க நான் விரும்பவில்லை ..
எனது கனவை
அவர்களில் நான் காண விரும்பவில்லை ..

எனது தூக்கத்தில் கூட
உள்ளுக்குள் தூங்கிக்கிடக்கும்
எனது கனவு விழித்துக்கொள்ள
பயப்படுகிறது ...
அதனால் ,
எனக்கான கனவுகள்
எனக்கு வந்ததே இல்லை ...

Saturday, April 7, 2012

ஒவ்வொரு நாளும் மறந்து போகிறேன்



ஒவ்வொரு நாளும் மறந்து போகிறேன்
வானின் நட்சத்திரங்களை பார்க்க ...

ஒவ்வொரு நாளும் மறந்து போகிறேன்
என் வீட்டு பூந்தொட்டியில் பூக்கும்
ரோஜா செடியை ரசிக்க
அதன் வாசனையை நுகர ..

ஒவ்வொரு நாளும் மறந்து போகிறேன்
பேருந்தில் எனது எதிரே,
தன் தாய் தோள் மீது படுத்துக்கொண்டு
என்னை பார்த்து சிரிக்கும் குழந்தையை ரசிக்க ..

ஒவ்வொரு நாளும் மறந்து போகிறேன்
இரவில் ஜன்னல் வழி நிலவை ரசிக்க ..
ஒவ்வொரு நாளும் மறந்து போகிறேன்
இரவின் தனிமையை உடன் பகிர்ந்துகொள்ள ..

ஒவ்வொரு நாளும் மறந்து போகிறேன்
என் தாயின் மடிமீது சில நொடிகள் உறங்க ..

ஒவ்வொரு மாதமும் மறந்து போகிறேன்
பவுர்ணமி முழு நிலவை ரசிக்க ...

ஒவ்வொரு மழைக்காலமும் மறந்து போகிறேன்
மலையில் நினைய ...

ஒவ்வொரு மாலையும் மறந்து போகிறேன்
சில்லென வீசும் மாலைகாற்றை உணர ...

ஒவ்வொரு நிமிடமும் மறந்து போகிறேன்
கைபேசியோடு உறவாடி மனிதர்களோடு உறவாட ..

ஒவ்வொரு நொடியும் மறந்து போகிறேன்
பணத்தினை நினைத்து வாழ்கையை நினைக்க ...

ஒவ்வொரு நாளும் வெறுத்தும் கொள்கிறேன்
என்ன வாழ்கை இது வென ?